Loslaten

Er komt voor mij een heftige en zware, moeilijke periode aan.

Een tijdje geleden hebben we beslist om het huis waar ik al mijn hele leven woon los te laten zodat ze er een appartement kunnen op plaatsen. Enkele jaren geleden is mijn buurman gestorven. Zijn huis werd verkocht en zo ging de bal aan het rollen.

De periode dat we alles moeten inpakken en verhuizen naar ons voorlopig verblijf komt steeds dichterbij. Hoe dichter het komt hoe groter de krop in mijn keel.

Ik heb denk ik al alle emoties ervaren ondertussen. In het begin woede! Ik zou ons huis niet zomaar laten gaan, wat denken ze wel?! Ik wou dit huis ooit zelf kopen en er iets moois van maken om dan samen met mijn lief er te wonen en oud te worden. Ik wou de herinnering houden, alles wat ik er heb meegemaakt. Mijn papa had zoveel gewerkt aan het huis om het een thuis te maken voor ons allemaal.

Dan werd mijn woede wat bekoeld. Ik wist dat ons huis niet gezond is om in te leven. Dingen gaan stuk, er komt water binnen als het hard regent, het is een heel oud huis die aan herstellingen toe is. Ik begon het nieuwe voor me te zien. Alles modern, netjes, gezond, schoon,.. maar mijn tuintje.. papa liep er vroeger constant in. Ik zie hem nog zo rondlopen, zwaaiend naar mij binnen. De bomen die hij plantte, het grote kot achteraan in de tuin, zijn notenboom,.. alles zou weg zijn, ik kan niet alles mee nemen..maar, wat zou papa doen? Konden we het hem nog maar vragen.

Elke beslissing die werd genomen was een bittere pil om te slikken. Toch begon ik meer en meer het positieve ervan te zien. Mensen zeiden dat we groot gelijk hadden. Ik werd enthousiast.

Nu komt binnenkort het moment dat ik te weten kom wanneer we weg moeten. Ik breek. Aan de ene kant verlang ik, kan het niet snel genoeg gaan, kijk ik vol nieuwsgierigheid naar mijn toekomst. Aan de andere kant breekt mijn hart, mijn ouderlijk huis weg. Ik kan er NOOIT meer naar terug. Niks zal hetzelfde zijn. Het moment dat ik de deur achter me dicht trek zal hartverscheurend zijn. Ik weet vanbinnen dat papa ook beter wil voor ons en dat hij met ons mee gaat.

Ik neem foto’s, zoveel mogelijk. Zodat het niet voor altijd verdwijnt. Wat zal ik mijn kamertje missen! Mn tuin, de woonkamer,.. alles! Wat kunnen new beginnings toch moeilijk zijn! Tis precies een stukje rouwen.

En dan denk ik; wat met mijn hondje en poes? Die beestjes zijn niet meer zo jong. Hoe zullen ze reageren? Bezwijken ze door de stress en omdat ze ook al zo oud zijn? Poes is 18, hondje is 11. Zal mijn kat niet constant willen terug keren? Wat als ze sterft door de verhuis? Wat als mijn hondje het niet aan kan? Ik weet dat een hondje wel nog goed aanpast zolang het baasje in de buurt is en ze dingen heeft met geur en herkenning. een kat ook, maar die zijn zelfstandiger.

Ik zal het toch moeten doorstaan. Stap voor stap.. Ik doe het uiteindelijk niet alleen!

DayByDay πŸ™‚

Update

Welkom terug iedereen!

Het is ondertussen al een eindje geleden dat ik nog iets gepost heb. Het heeft dan ook een hele tijd goed gegaan met me. Ik heb zelfs een tijdje (+- 1jaar) geprobeerd om mijn medicatie te stoppen. Ik neem sinds mijn 18e medicatie die echt geschikt is voor mij. Voorheen heb ik al 2x geprobeerd te stoppen, dit lukte dus niet. Dit keer lukte het ook niet. 3e keer goede keer was deze keer niet van toepassing. Toch wou ik zo hard dat het lukte. Ik nam er echt de tijd voor. Het mocht niet baten. Vorig jaar in september-oktober kreeg ik een serieuze terugval. Ik viel thuis van het werk, had last van het herfstseizoen die eraan kwam, ook wel ‘het vallen van het blad’ zoals we dit hier zeggen. Ik was terug neerslachtig, huilen om het minste. Daar ging mijn periode dat het goed met me ging. Zo zie je maar dat het allemaal met ups en downs gaat. Mijn angsten namen terug de bovenhand. Om te tonen dat ze echt wel nog zijn.

Ik ging ondertussen sinds het behalen van mijn diploma niet meer naar mijn psycholoog. Ik zat in een goeie flow en had er niet zoveel nood aan. Dit heb ik terug opgenomen. Ook mijn medicatie heb ik terug verhoogd. Ik was daar eerst zo hard tegen omdat ik in de toekomst droom van een kindje. Ik leerde in mijn opleiding dat antidepressiva of angstremmers heel gevaarlijk zijn om het nemen tijdens de zwangerschap en je minstens een jaar moest gestopt zijn met het nemen van de medicatie voor je aan kinderen begon. Dit maakte me enorm bang. Wat ging dat geven voor mijn toekomst? Moest ik mijn kinderwens voor later vergeten? Mijn psychiater adviseerde me toch om terug op te bouwen met mijn medicatie. Hij gaf mij ook uitgebreid advies en informatie dat het soort medicatie dat ik gebruik geen kwaad kan voor als ik in de toekomst zwanger wil worden. Wat een opluchting! Nu neem ik terug de, voor mij, aanbevolen dosis en ik voel me terug een stuk beter.

Dat ik terug naar mijn psycholoog ga en dat ik mijn juiste dosis medicatie terug neem is geen stap achteruit. Het is een teken dat ik mezelf onderhoud en voor mezelf zorg.

Ondertussen concentreer ik me in mijn dagelijks leven op mijn nieuwe hobby die ik sinds een jaar beoefen. Ik heb namelijk ‘Start to run’ gevolgd. Dit ging ook niet meteen zoals ik wou. Ik wou heel snel mijn 5km kunnen lopen. Mijn geduld ontbreekt ook wel, haha! Ik heb er geen 10 weken over gedaan, zoals je volgend het programma ‘moet’ doen. Ik heb het op mijn eigen tempo gedaan en heb er ongeveer 6 maanden over gedaan. Nu kan ik steeds mijn 5km niet in 30 minuten, wat me heel erg frustreert. Ik loop 4km in ongeveer 32 minuten. Lopen doe ik dan ook op mijn eigen tempo en niet te snel dat ik niet teveel buiten adem ben. Het belangrijkste voor mij is dat ik werk aan mijn conditie. Ik heb vroeger heel veel en lang stilgezeten. Ik doe nog niet direct mee aan wedstrijden, dat vind ik nog te vroeg. Het moet vooral leuk blijven voor mij. Ook loop ik ‘maar’ 2 keer in de week, soms 3 keer, maar dat gebeurt niet zoveel. Ik let er vooral op dat mijn lichaam kan herstellen achteraf. Ik raad jullie dus zeker aan om het lopen te proberen. Het is heel leuk, leegt je hoofd, fijne muziek in je oren, alles even loslaten en het is gezond! Ik ben eraan begonnen met veel twijfel (en omdat mijn broers niet geloofden dat ik het ging volhouden πŸ˜‰ ), maar ik ben er nu lichtjes verslaafd aan geworden. Als ik joggers/lopers zie, heb ik zelf zin om te lopen en mis ik het snel.

Bron; Pinterest

Ook komt het seizoen van het tuinieren weer stilletjes terug op gang. Ook zoiets dat ik heel graag doe! Ik heb in de voorbije zonnige dagen het onkruid uit mijn kruidenbak gedaan. Ik heb er een potje thijm in gepland. Thijm kan blijkbaar tegen vorst en er kan zeker nog vorst zijn dit voorjaar. Binnen in huis heb ik ook enkele potjes met kruiden gezaaid. Dat ze maar snel komen piepen :-D. Wat is het leuk om alles te zien groeien en bloeien! Binnenkort begin ik terug aan mijn kleine tomaatjes. Wetende dat je in de zomer kan genieten van je eigen gekweekte en zonder pesticide besproeide tomaatjes geeft zoveel voldoening! Lekker en gezond en van eigen kweek. Wat wil je nog meer?! Ik hoop de komende jaren te kunnen experimenteren met andere groenten. Ik heb het nog niet aangedurfd! Daar ben ik nog zo’n groentje in (haha, heb je’m, groentje πŸ˜‰ ). Sinds vorig jaar heb ik een blauwe bessen en een rode bessen struikje. Hopelijk heb ik daar deze zomer behoorlijke oogst van. Deze winter heb ik mezenbollen buiten gehangen voor de vogeltje. Die kleintjes daar van zien eten! Wat is de natuur toch mooi!

Zo, nu weten jullie hoe het ondertussen met me gaat.

Tot snel!

Dikke kus! πŸ˜‰

Diploma!

Ik kan eindelijk Γ©cht zeggen dat ik mijn diploma in handen heb! Ik ben een afgestudeerde kinderbegeleidster (kinderverzorgster)!

Het heeft me echt bloed, zweet en tranen gekost om het te behalen. Na vele jaren van heel veel vallen en nog meer terug recht krabbelen. Na vele keren te willen opgeven en de moed verliezen. Na vele keren huilen en het niet meer goed zien komen kan ik nu ein-de-lijk zeggen dat het mij Γ©cht gelukt is! Ik ben natuurlijk heel erg trots en opgelucht. Een gewicht die van mijn schouders is. Het is dan soms ook niet te vatten dat dit echt is gebeurt, dat ik niet droom. Ik ben er niet geraakt zoals een doorsnee persoon die zijn/haar diploma behaalt. Ik heb het (helaas) met een grote omweg moeten doen.

Ik heb ook het grote geluk gehad om tijdens mijn laatste stageperiode een hele mooie kans te krijgen om op mijn stageplaats te mogen blijven. Het is nu mijn werk geworden. Een kans die ik gehoopt had, maar toch nooit verwacht heb. Ik ben hier zo dankbaar voor! Ik ben met mijn gat in de boter gevallen, zoals ze zeggen, met deze kans en plaats!

Voor mensen die in dezelfde situatie zitten zoals mij; geef niet op! Het is een lange en zware weg, maar je zal er zeker geraken. En, ooh, wat is het uitzicht mooi eens je er bent! Het is iets wat niemand jou nog kan afnemen, zowel de rit als de bestemming zelf! Als ik het kan, kunnen jullie het zeker! DayByDay! πŸ˜‰

 

57c31571a4b321472402801(Foto; google)