Blog

Tips tegen piekeren

Iedereen piekert wel eens. De ene meer dan de andere. Dan lig je ’s avonds in je bed en flitst je hele dag jou voorbij. Je denkt aan wat je nog moet doen. Wat je de volgende dag zal doen. Je denkt na over dingen die je ongerust maken, over dingen die je blij, boos, verdrietig maken. Welke emotie het dan ook in je losmaakt. Het fabriekje daarboven werkt maar door en door. Voor je het weet ben je enkele uren verder en heb je alleen nog maar liggen woelen en niet slapen. 

Het piekeren komt natuurlijk niet enkel voor in je bed, ook tijdens de dag kun je er last van hebben. Tijdens een dood moment bijvoorbeeld. Wanneer je voor tv zit, wanneer je pauze hebt op het werk, als je boodschappen doet,.. vul zelf maar aan. 

Vandaag geef ik enkele tips mee die voor mij helpen. Misschien helpt het jou ook. 

• Houd een dagboek bij

Dit doe ik al van toen ik klein was. Schrijven over mijn dag. Wat ik meegemaakt had. Ik kreeg ooit zo’n klein dagboekje inclusief slotje cadeau. Ik ben sindsdien niet meer gestopt. Nu gebruik ik dit niet meer dagelijks, zoals het woord zegt. Ik gebruik het meestal als ik mij slecht voel, als ik echt een slecht moment heb of enkele slechte dagen. Als mijn hoofd op hol slaat. Ook gewoon om mijn hoofd leeg te maken. Al is het maar gewoon als to do list. Achteraf voel ik mij echt beter. Hetgeen die zoveel plaats nam in mijn hoofd staat dan gewoon op papier. 

Luister muziek

Luisteren naar muziek kan helend werken vind ik. Welke mood je ook hebt, er past altijd een liedje bij. Maakt niet uit welk genre je graag hoort, dans erop, zing, ontspan ermee. Even geen gepieker. Als ik me verdrietig, boos, gelukkig voel dan hoor ik heel vaak de tekst van het lied en dan weet ik ook echt over wat het gaat. Dat kan ook veel betekenen. Sommige momenten heb ik enkel nood aan het ritme, het geluid. Bij rustige muziek bijvoorbeeld. Van zulk muziek hoor ik graag viool, piano en gitaar. Daar kan ik echt van ontspannen en kippenvel krijgen. Van wildere, hedendaagse muziek hoor ik het liefst de bas. Even helemaal overvloeien in de muziek. Weg gepieker!

• Lezen 

Wat mij ook vaak helpt is boeken lezen. Vooral in bed ’s avonds. Ik lees heel graag. Meestal fantasy boeken. Young Adult. De laatste tijd lees ik ook wel non fictie. Boeken over HSP, angst, mensen die schrijven over wat ze hebben meegemaakt in hun leven. Wanneer ik lees zit ik echt in het boek. Daarom lees ik ook het liefst wanneer ik alleen ben en het stil is. Ik kan dan wel uren lezen en dus ook ontspannen. Daarna kan ik ook beter slapen. 

Bron: weheartit

Kijk een leuke film of serie

Ik kan soms echt nood hebben om een leuke film te kijken (ookal heb ik die al 5x gezien of nog nooit) of een aflevering (of 2-3 😉 ) van een leuke serie te zien. Eventjes weg van alles zijn. Net zoals een boek lezen. Alleen hoef ik me tijdens een film of serie niet te concentreren op een boek en het lezen ervan. Bij het bewegende beeld gaat het ook vanzelf. Voor je het weet zit je helemaal in het verhaal en ben je het gepieker vergeten! 

Beweeg!

Ik ben totaal geen sportster, maar wat mij helpt om minder te piekeren is schaatsen en skeeleren. Wanneer dit doe en ik door mijn snelheid van het voortbewegen de wind tegen mijn gezicht voel kan ik veel loslaten. Even geen zorgen, geen gepieker, gewoon “glijden”. Ik moet mij ook wel concentreren anders is de kans groot dat ik val en dat is minder leuk! Wat je ook graag doet van beweging: lopen, fietsen, wandelen, paardrijden, skateboarden,.. maakt niet uit. Het is nog eens goed voor de conditie ook! En weg is het piekeren. 

Bron: weheartit

Adem!

Wanneer je piekert en je jezelf er uiteindelijk mee opjaagt let dan op je adem! Adem rustig in en uit. In via de neus, uit via de mond. Concentreer je. Na een paar keer wordt je al rustiger. Wat bij mij helpt is om bij het uitademen te denken dat je het gepieker uit je lichaam blaast. Het klinkt misschien stom of belachelijk, maar het kan echt helpen! Probeer het zelf maar!

“Piekeren neemt de zorgen van morgen niet weg, maar wel de kracht van vandaag”

Hopelijk hebben jullie wat aan deze tips! Geef het ook tijd. Piekeren stopt niet van de ene op de andere dag.

 DayByDay! 😉 

Diploma!

Ik kan eindelijk écht zeggen dat ik mijn diploma in handen heb! Ik ben een afgestudeerde kinderbegeleidster (kinderverzorgster)!

Het heeft me echt bloed, zweet en tranen gekost om het te behalen. Na vele jaren van heel veel vallen en nog meer terug recht krabbelen. Na vele keren te willen opgeven en de moed verliezen. Na vele keren huilen en het niet meer goed zien komen kan ik nu ein-de-lijk zeggen dat het mij écht gelukt is! Ik ben natuurlijk heel erg trots en opgelucht. Een gewicht die van mijn schouders is. Het is dan soms ook niet te vatten dat dit echt is gebeurt, dat ik niet droom. Ik ben er niet geraakt zoals een doorsnee persoon die zijn/haar diploma behaalt. Ik heb het (helaas) met een grote omweg moeten doen.

Ik heb ook het grote geluk gehad om tijdens mijn laatste stageperiode een hele mooie kans te krijgen om op mijn stageplaats te mogen blijven. Het is nu mijn werk geworden. Een kans die ik gehoopt had, maar toch nooit verwacht heb. Ik ben hier zo dankbaar voor! Ik ben met mijn gat in de boter gevallen, zoals ze zeggen, met deze kans en plaats!

Voor mensen die in dezelfde situatie zitten zoals mij; geef niet op! Het is een lange en zware weg, maar je zal er zeker geraken. En, ooh, wat is het uitzicht mooi eens je er bent! Het is iets wat niemand jou nog kan afnemen, zowel de rit als de bestemming zelf! Als ik het kan, kunnen jullie het zeker! DayByDay! 😉

 

57c31571a4b321472402801(Foto; google)

De persoon achter DayByDay

Voor mijn eerste blogpost wil ik mezelf even voorstellen. Ook wil ik graag een wat beknopte versie van mijn nog korte leven en weg vol bobbels vertellen.

Ik kreeg de naam Severine en zag het levenslicht op een woensdagmorgen op 27 november ’91. Als klein meisje was ik al een moeilijke slaper. Dat is helaas nooit veranderd. Mijn bobbelige weg begon vooral met mijn volle besef toen ik 12 jaar was. Begin september 2004 kreeg mijn papa een zwaar verkeersongeval. Hij is gevallen met zijn motor en kreeg de motor op hem. Na 10 dagen coma en een hele lange revalidatie periode ging het de goede richting uit met hem. Op dat moment werd ik gepest op school. Ik werd aan de kant geduwd door mijn beste vriendin en ik besloot te veranderen van school. Ook daar begonnen ze me te pesten. Ik was te stil, te verlegen. Een makkelijke prooi. De eerste paar jaren kreeg ik veel te verduren. Ik werd tegen huizen geduwd, bespuwd, uitgelachen, mijn jas in brand gestoken of een met rode stift bewerkte tampon aan mijn jas gehangen, toen ik huilde vroegen ze me of ik een tafellaken wou i.p.v. een zakdoek,… Noem maar op! De zondagen waren de hel voor mij. Ik had de maandagochtend de eerste uren LO en die uren waren nog de ergste. Alleen met de meisjes in de kleedkamer, geen toezicht. Ze deden wat ze wilden. Ook mét toezicht van de leerkracht hielden ze zich niet in. Iedere zondagavond huilde ik. De volgende dag ging het terug beginnen.

Ondertussen kreeg mijn papa kanker. Het werd zowel op school als thuis moeilijk. Mijn mama had haar handen vol. Ik kreeg ondertussen te maken met clb, therapeuten,.. Toen ik 16 was kreeg ik mijn eerste liefde. Ik trok mij heel hard op aan hem, hij nam mij zoals ik was ondanks de pesterijen. Ik ging halve dagen naar school, volle dagen kon ik niet meer aan. Tijdens volle dagen werd ik steeds ziek op school en moest ik telkens naar het onthaal zodat zij mijn ouders konden bellen om mij op te halen. Ze kenden mij wel snel op het onthaal. Er was op school ook een leerlingenbegeleidster waar ik naartoe ging en wat had ik geluk met haar! Ze was telkens zo lief voor me, begreep me, nam anderen bij haar voor een babbel, gaf me tips voor mijn hyperventilatie die ik met de tijd ontwikkelde. Toen was ik me er helemaal niet van bewust wat dat hyperventilatie was!

Toen ik al eventjes samen was met mijn toenmalige vriendje besloot ik te veranderen naar zijn school. Ik zou er bij hem zijn, ik zou me iedere pauze kunnen optrekken aan/met hem, het zou allemaal veel beter zijn!

Eenmaal in die school liep het helemaal fout! 2 leerjaren waren bij elkaar gevoegd voor de praktijkles en dat was een hel. Enkele meisjes bekeken me alsof ik niets waard was. Weer omdat ik een stil en verlegen meisje ben. Achteraf bekeken hadden die meisjes waarschijnlijk wel hun eigen problemen waarmee ze kampten en reageerden ze dit af op mij. Er werd naar mijn hoofd geslingerd dat ik moest opkomen voor mezelf, de leerkrachten deden gewoon mee. Op een bepaald moment durfde ik een beetje te lachen en dan vroeg er mij een meisje of ik me beter voelde dan een ander? Gewoon omdat ik lachte! Ineengedoken droop ik het af, verlangend naar de pauze.

Ook de leerlingbegeleiding deed gewoon mee met de pesters en dat jaar was ik niet geslaagd. Dat was toch wel een keerpunt voor mij. Ik ben mijn jaar herbegonnen voor een maand en dan ben ik met veel tegenzin en heel veel angst naar Pittem gestuurd. Ikzelf kon geen kant meer op, ook mijn ouders waren ten einde raad. De eerste 2 weken in Pittem waren de hel! Daarna leerde ik de anderen daar steeds beter kennen en de werking ook. Ik heb er 7 weken geweest en in een van de laatste weken ben ik onder begeleiding naar school gegaan om school te herstarten. Eenmaal op school en bij de leerlingenbegeleiding ging het niet goed. De begeleiding van school daagde me uit en zei me zelfs dat ik niets verbetert was dan toen ik er vertrok om naar Pittem te gaan. Ik was razend!

In samenspraak met met mijn ouders ben ik uit school gestapt, ik was 18 jaar. Ondertussen ging het ook alsmaar slechter met mijn papa. Hij werd genezen verklaart van zijn kanker, maar een paar maanden daarna kreeg hij een epilepsie aanval en toen bleek dat zijn kanker uitgezaaid was. Ook wist ik dat mijn papa niet alleen afzag van zijn kanker en de behandelingen, maar ook door wat er gebeurde met mij. Hij kon enkel maar toekijken en mij zeggen dat ik niet mocht opgeven, dat hij dit ook niet deed. Mijn mama had haar handen vol met de verzorging van mijn papa en met het meelopen naar therapeuten voor mij, alleen durfde ik niet. Zo een grote verantwoordelijkheid op te schouders putte haar ook helemaal uit.

Mijn papa overleed op 2 mei 2010. Een grote 6 maanden nadat ik terug uit Pittem was. Ik was ingeschreven bij de vdab en deed wat er van mij verwacht werd. Mijn toenmalige vriendje brak met mij na 3 jaar relatie. Ik had een angststoornis en hyperventilatie ontwikkeld en daar kon hij ook moeilijk mee om. Ik was er zo kapot van! Een paar maanden daarna kregen we terug contact waarbij hij me enkele maanden aan het lijntje heeft gehouden tot ik besliste om alle contact te verbreken. Ik heb een jaar nodig gehad om over hem heen te geraken.

Na enkele jaren kleine vdab opleidingen en opvolgingen te hebben gehad ben ik gestart met 2e kans onderwijs. Deze bestond uit 3 jaren. 1 jaar theoretische vakken als afwerking van het secundaire onderwijs en 2 jaren praktisch gedeelte. Deze jaren waren ook met heel veel vallen en opstaan. Ik heb er een stageperiode moeten van uitstellen omdat ik in een serieuze dip was gevallen. Zoveel huiswerk, zoveel stress, zoveel druk en dat allemaal omdat ik echt mijn diploma wilde en echt wilde slagen! Ik heb tijdens die jaren heel veel gehuild. Ochtenden opgestaan dat ik het echt niet meer zag zitten. Dagen moeten doorbijten en dagen zo moe op de schoolbanken gezeten dat ik bijna in slaap viel. Op een moment moest mijn maatje van in de klas noodgedwongen stoppen met de opleiding, wat een grote domper was voor mij. Ik viel alleen en op den duur maakte het me zelfs niet meer uit dat ik alleen zat in de pauzes. Volwassen onderwijs heeft heel veel veranderd voor mij! Ik ben enorm blij dat dit bestaat! Mijn klasgenoten vielen me niet lastig als ze zagen dat ik stil en teruggetrokken was. Ze stelden geen (lastige) vragen. Ze lieten me gewoon gerust en lieten me mijn ding doen. Ik had ook geen zin om alles uit te leggen en wilde al helemaal geen medelijden. Ik wou dat ze me namen hoe ik echt ben en niet omdat ik een angststoornis heb en meer in mezelf gekeerd ben dan anderen.

Na een tijdje werd ik terug in de groep van de klas opgenomen. Daar bloeide ik ook van open. Ze namen me zoals ik ben. Ik weet zeker dat ze wisten dat er iets met mij was, maar er werd nooit echt over gesproken. Ik had 1x per week les en had geen zin om heel men leven open en bloot te gooien aan mijn klas.

Enkele jaren terug heb ik ontdekt dat ik hooggevoelig ben. Via via en daarna door een zoektocht op internet en gesprekken met psychologen ben ik erachter gekomen. Eerst had ik vooral het negatieve daarvan ondervonden en ervaren, maar geleidelijk aan begin ik het mooie en positieve erin te zien. Ik kan dingen heel intens beleven. Ik heb de liefde voor tuinieren ontdekt, ik heb schaatsen en skeeleren herontdekt, ik kan me heel hard inleven in films, series en boeken. Ik heb een hele grote liefde voor dieren. Ik luister graag muziek en hoor dan ook echt de tekst en als bonus een mooie melodie. Ik leef erg veel op van de zon, daar bloei ik zo van open! Ik beleef de meeste dingen veel intenser dan andere mensen. Dat vind ik zo uniek! Het kan echt enorm mooi zijn!

Wat ik er negatief aan ervaar is dat als ik verdrietig ben, dit ook erg intens ben. Ik word heel erg snel moe. Alle indrukken die ik tijdens de dag opdoe kunnen heel erg binnenkomen waardoor ik ’s avonds kapot ben en in slaap val voor de tv. Wanneer iets niet volgens plan loopt panikeer ik. Ik moet dan echt even bekomen en opnieuw plannen. Wanneer mijn mama ziek is voel ik me ook echt ziek. Tegen grote groepen mensen en drukke plaatsen kan ik niet en zou ik hyperventileren. Als ik boos ben begin ik te huilen, als ik in mijn bed lig na een drukke dag herbeleef ik de hele dag en kan ik moeilijk in slaap vallen.

Ik ben een moeilijke slaper, al van kinds af aan. Ik slaap heel moeilijk en laat in. Het is dikwijls 2 uur in de nacht. Opstaan is dan ook een hele grote moeilijkheid. Al lukt dit op dit moment beter door mijn leuke job! Ik ben voor mijn 3 moeilijke, slopende jaren geslaagd als “Begeleider in de kinderopvang” en heb ein-de-lijk mijn diploma! Ik mocht ook blijven op mijn stageplaats en werk er dus sinds enkele maanden. Ik ben heel erg blij met deze plaats! Ik word bij alles betrokken, ik word niet genegeerd! Er wordt gelachen, grappen gemaakt, leuke dingen gedaan. De kindjes zijn fantastisch, net zoals de collega’s. Dat maakt het opstaan veel leuker en gemakkelijker. Vroeger was dit echt een ramp! Al kan het nog wel beter. Nu ga ik met plezier werken. Je zou denken, kinderverzorgster, zo’n zware job! En inderdaad, het is heel erg zwaar, maar je krijgt zoveel voldoening van die kleintjes! Ze geven zoveel liefde! Daardoor kijk je door hun lastige momentjes, hun luidruchtigheid, hun wild zijn,.. Als HSP’er is dit absoluut niet altijd even eenvoudig! Soms is het echt wel te luid voor me, het kan me echt uitputten. Dan is het voor mij gewoon zoeken wat ik eraan kan doen en hoe ik het mezelf makkelijker maak. Ik had toch nooit gedacht dat ik een werk ging vinden waar ik door het “negatieve” kon kijken en het positieve ging overheersen! Dit kon ik vroeger helemaal niet!

Voorlopig gaat het dus wel goed met me. Dat is nog wel anders geweest! Ik wil nu vooral door middel van mijn blog anderen helpen en mijn ervaringen delen. Het zal ook niet altijd even gemakkelijk zijn om persoonlijke dingen te delen, maar ik sta er zeker voor open! Ik wil het taboe rond depressies, angsten, hyperventileren, pesten,… doorbreken! Iedereen heeft natuurlijk moeilijke momenten, maar bij sommigen duurt dit veel langer dan bij anderen, net daarom is het belangrijk om erover te praten. Je niet goed voelen, je down voelen is geen pretje, het is op sommige dagen echt afzien! Geef niet op, alles komt altijd goed!

Dit is een verkorte versie van mijn verhaal. Niet alles is aanwezig in mijn verhaal. In de loop der tijd zal ik meer vertellen en delen.

Ik hoop dat jullie er toch iets aan hebben gehad!

Take it day by day!

Dikke kus!

Severine