Loslaten

Er komt voor mij een heftige en zware, moeilijke periode aan.

Een tijdje geleden hebben we beslist om het huis waar ik al mijn hele leven woon los te laten zodat ze er een appartement kunnen op plaatsen. Enkele jaren geleden is mijn buurman gestorven. Zijn huis werd verkocht en zo ging de bal aan het rollen.

De periode dat we alles moeten inpakken en verhuizen naar ons voorlopig verblijf komt steeds dichterbij. Hoe dichter het komt hoe groter de krop in mijn keel.

Ik heb denk ik al alle emoties ervaren ondertussen. In het begin woede! Ik zou ons huis niet zomaar laten gaan, wat denken ze wel?! Ik wou dit huis ooit zelf kopen en er iets moois van maken om dan samen met mijn lief er te wonen en oud te worden. Ik wou de herinnering houden, alles wat ik er heb meegemaakt. Mijn papa had zoveel gewerkt aan het huis om het een thuis te maken voor ons allemaal.

Dan werd mijn woede wat bekoeld. Ik wist dat ons huis niet gezond is om in te leven. Dingen gaan stuk, er komt water binnen als het hard regent, het is een heel oud huis die aan herstellingen toe is. Ik begon het nieuwe voor me te zien. Alles modern, netjes, gezond, schoon,.. maar mijn tuintje.. papa liep er vroeger constant in. Ik zie hem nog zo rondlopen, zwaaiend naar mij binnen. De bomen die hij plantte, het grote kot achteraan in de tuin, zijn notenboom,.. alles zou weg zijn, ik kan niet alles mee nemen..maar, wat zou papa doen? Konden we het hem nog maar vragen.

Elke beslissing die werd genomen was een bittere pil om te slikken. Toch begon ik meer en meer het positieve ervan te zien. Mensen zeiden dat we groot gelijk hadden. Ik werd enthousiast.

Nu komt binnenkort het moment dat ik te weten kom wanneer we weg moeten. Ik breek. Aan de ene kant verlang ik, kan het niet snel genoeg gaan, kijk ik vol nieuwsgierigheid naar mijn toekomst. Aan de andere kant breekt mijn hart, mijn ouderlijk huis weg. Ik kan er NOOIT meer naar terug. Niks zal hetzelfde zijn. Het moment dat ik de deur achter me dicht trek zal hartverscheurend zijn. Ik weet vanbinnen dat papa ook beter wil voor ons en dat hij met ons mee gaat.

Ik neem foto’s, zoveel mogelijk. Zodat het niet voor altijd verdwijnt. Wat zal ik mijn kamertje missen! Mn tuin, de woonkamer,.. alles! Wat kunnen new beginnings toch moeilijk zijn! Tis precies een stukje rouwen.

En dan denk ik; wat met mijn hondje en poes? Die beestjes zijn niet meer zo jong. Hoe zullen ze reageren? Bezwijken ze door de stress en omdat ze ook al zo oud zijn? Poes is 18, hondje is 11. Zal mijn kat niet constant willen terug keren? Wat als ze sterft door de verhuis? Wat als mijn hondje het niet aan kan? Ik weet dat een hondje wel nog goed aanpast zolang het baasje in de buurt is en ze dingen heeft met geur en herkenning. een kat ook, maar die zijn zelfstandiger.

Ik zal het toch moeten doorstaan. Stap voor stap.. Ik doe het uiteindelijk niet alleen!

DayByDay 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s