De persoon achter DayByDay

Voor mijn eerste blogpost wil ik mezelf even voorstellen. Ook wil ik graag een wat beknopte versie van mijn nog korte leven en weg vol bobbels vertellen.

Ik kreeg de naam Severine en zag het levenslicht op een woensdagmorgen op 27 november ’91. Als klein meisje was ik al een moeilijke slaper. Dat is helaas nooit veranderd. Mijn bobbelige weg begon vooral met mijn volle besef toen ik 12 jaar was. Begin september 2004 kreeg mijn papa een zwaar verkeersongeval. Hij is gevallen met zijn motor en kreeg de motor op hem. Na 10 dagen coma en een hele lange revalidatie periode ging het de goede richting uit met hem. Op dat moment werd ik gepest op school. Ik werd aan de kant geduwd door mijn beste vriendin en ik besloot te veranderen van school. Ook daar begonnen ze me te pesten. Ik was te stil, te verlegen. Een makkelijke prooi. De eerste paar jaren kreeg ik veel te verduren. Ik werd tegen huizen geduwd, bespuwd, uitgelachen, mijn jas in brand gestoken of een met rode stift bewerkte tampon aan mijn jas gehangen, toen ik huilde vroegen ze me of ik een tafellaken wou i.p.v. een zakdoek,… Noem maar op! De zondagen waren de hel voor mij. Ik had de maandagochtend de eerste uren LO en die uren waren nog de ergste. Alleen met de meisjes in de kleedkamer, geen toezicht. Ze deden wat ze wilden. Ook mét toezicht van de leerkracht hielden ze zich niet in. Iedere zondagavond huilde ik. De volgende dag ging het terug beginnen.

Ondertussen kreeg mijn papa kanker. Het werd zowel op school als thuis moeilijk. Mijn mama had haar handen vol. Ik kreeg ondertussen te maken met clb, therapeuten,.. Toen ik 16 was kreeg ik mijn eerste liefde. Ik trok mij heel hard op aan hem, hij nam mij zoals ik was ondanks de pesterijen. Ik ging halve dagen naar school, volle dagen kon ik niet meer aan. Tijdens volle dagen werd ik steeds ziek op school en moest ik telkens naar het onthaal zodat zij mijn ouders konden bellen om mij op te halen. Ze kenden mij wel snel op het onthaal. Er was op school ook een leerlingenbegeleidster waar ik naartoe ging en wat had ik geluk met haar! Ze was telkens zo lief voor me, begreep me, nam anderen bij haar voor een babbel, gaf me tips voor mijn hyperventilatie die ik met de tijd ontwikkelde. Toen was ik me er helemaal niet van bewust wat dat hyperventilatie was!

Toen ik al eventjes samen was met mijn toenmalige vriendje besloot ik te veranderen naar zijn school. Ik zou er bij hem zijn, ik zou me iedere pauze kunnen optrekken aan/met hem, het zou allemaal veel beter zijn!

Eenmaal in die school liep het helemaal fout! 2 leerjaren waren bij elkaar gevoegd voor de praktijkles en dat was een hel. Enkele meisjes bekeken me alsof ik niets waard was. Weer omdat ik een stil en verlegen meisje ben. Achteraf bekeken hadden die meisjes waarschijnlijk wel hun eigen problemen waarmee ze kampten en reageerden ze dit af op mij. Er werd naar mijn hoofd geslingerd dat ik moest opkomen voor mezelf, de leerkrachten deden gewoon mee. Op een bepaald moment durfde ik een beetje te lachen en dan vroeg er mij een meisje of ik me beter voelde dan een ander? Gewoon omdat ik lachte! Ineengedoken droop ik het af, verlangend naar de pauze.

Ook de leerlingbegeleiding deed gewoon mee met de pesters en dat jaar was ik niet geslaagd. Dat was toch wel een keerpunt voor mij. Ik ben mijn jaar herbegonnen voor een maand en dan ben ik met veel tegenzin en heel veel angst naar Pittem gestuurd. Ikzelf kon geen kant meer op, ook mijn ouders waren ten einde raad. De eerste 2 weken in Pittem waren de hel! Daarna leerde ik de anderen daar steeds beter kennen en de werking ook. Ik heb er 7 weken geweest en in een van de laatste weken ben ik onder begeleiding naar school gegaan om school te herstarten. Eenmaal op school en bij de leerlingenbegeleiding ging het niet goed. De begeleiding van school daagde me uit en zei me zelfs dat ik niets verbetert was dan toen ik er vertrok om naar Pittem te gaan. Ik was razend!

In samenspraak met met mijn ouders ben ik uit school gestapt, ik was 18 jaar. Ondertussen ging het ook alsmaar slechter met mijn papa. Hij werd genezen verklaart van zijn kanker, maar een paar maanden daarna kreeg hij een epilepsie aanval en toen bleek dat zijn kanker uitgezaaid was. Ook wist ik dat mijn papa niet alleen afzag van zijn kanker en de behandelingen, maar ook door wat er gebeurde met mij. Hij kon enkel maar toekijken en mij zeggen dat ik niet mocht opgeven, dat hij dit ook niet deed. Mijn mama had haar handen vol met de verzorging van mijn papa en met het meelopen naar therapeuten voor mij, alleen durfde ik niet. Zo een grote verantwoordelijkheid op te schouders putte haar ook helemaal uit.

Mijn papa overleed op 2 mei 2010. Een grote 6 maanden nadat ik terug uit Pittem was. Ik was ingeschreven bij de vdab en deed wat er van mij verwacht werd. Mijn toenmalige vriendje brak met mij na 3 jaar relatie. Ik had een angststoornis en hyperventilatie ontwikkeld en daar kon hij ook moeilijk mee om. Ik was er zo kapot van! Een paar maanden daarna kregen we terug contact waarbij hij me enkele maanden aan het lijntje heeft gehouden tot ik besliste om alle contact te verbreken. Ik heb een jaar nodig gehad om over hem heen te geraken.

Na enkele jaren kleine vdab opleidingen en opvolgingen te hebben gehad ben ik gestart met 2e kans onderwijs. Deze bestond uit 3 jaren. 1 jaar theoretische vakken als afwerking van het secundaire onderwijs en 2 jaren praktisch gedeelte. Deze jaren waren ook met heel veel vallen en opstaan. Ik heb er een stageperiode moeten van uitstellen omdat ik in een serieuze dip was gevallen. Zoveel huiswerk, zoveel stress, zoveel druk en dat allemaal omdat ik echt mijn diploma wilde en echt wilde slagen! Ik heb tijdens die jaren heel veel gehuild. Ochtenden opgestaan dat ik het echt niet meer zag zitten. Dagen moeten doorbijten en dagen zo moe op de schoolbanken gezeten dat ik bijna in slaap viel. Op een moment moest mijn maatje van in de klas noodgedwongen stoppen met de opleiding, wat een grote domper was voor mij. Ik viel alleen en op den duur maakte het me zelfs niet meer uit dat ik alleen zat in de pauzes. Volwassen onderwijs heeft heel veel veranderd voor mij! Ik ben enorm blij dat dit bestaat! Mijn klasgenoten vielen me niet lastig als ze zagen dat ik stil en teruggetrokken was. Ze stelden geen (lastige) vragen. Ze lieten me gewoon gerust en lieten me mijn ding doen. Ik had ook geen zin om alles uit te leggen en wilde al helemaal geen medelijden. Ik wou dat ze me namen hoe ik echt ben en niet omdat ik een angststoornis heb en meer in mezelf gekeerd ben dan anderen.

Na een tijdje werd ik terug in de groep van de klas opgenomen. Daar bloeide ik ook van open. Ze namen me zoals ik ben. Ik weet zeker dat ze wisten dat er iets met mij was, maar er werd nooit echt over gesproken. Ik had 1x per week les en had geen zin om heel men leven open en bloot te gooien aan mijn klas.

Enkele jaren terug heb ik ontdekt dat ik hooggevoelig ben. Via via en daarna door een zoektocht op internet en gesprekken met psychologen ben ik erachter gekomen. Eerst had ik vooral het negatieve daarvan ondervonden en ervaren, maar geleidelijk aan begin ik het mooie en positieve erin te zien. Ik kan dingen heel intens beleven. Ik heb de liefde voor tuinieren ontdekt, ik heb schaatsen en skeeleren herontdekt, ik kan me heel hard inleven in films, series en boeken. Ik heb een hele grote liefde voor dieren. Ik luister graag muziek en hoor dan ook echt de tekst en als bonus een mooie melodie. Ik leef erg veel op van de zon, daar bloei ik zo van open! Ik beleef de meeste dingen veel intenser dan andere mensen. Dat vind ik zo uniek! Het kan echt enorm mooi zijn!

Wat ik er negatief aan ervaar is dat als ik verdrietig ben, dit ook erg intens ben. Ik word heel erg snel moe. Alle indrukken die ik tijdens de dag opdoe kunnen heel erg binnenkomen waardoor ik ’s avonds kapot ben en in slaap val voor de tv. Wanneer iets niet volgens plan loopt panikeer ik. Ik moet dan echt even bekomen en opnieuw plannen. Wanneer mijn mama ziek is voel ik me ook echt ziek. Tegen grote groepen mensen en drukke plaatsen kan ik niet en zou ik hyperventileren. Als ik boos ben begin ik te huilen, als ik in mijn bed lig na een drukke dag herbeleef ik de hele dag en kan ik moeilijk in slaap vallen.

Ik ben een moeilijke slaper, al van kinds af aan. Ik slaap heel moeilijk en laat in. Het is dikwijls 2 uur in de nacht. Opstaan is dan ook een hele grote moeilijkheid. Al lukt dit op dit moment beter door mijn leuke job! Ik ben voor mijn 3 moeilijke, slopende jaren geslaagd als “Begeleider in de kinderopvang” en heb ein-de-lijk mijn diploma! Ik mocht ook blijven op mijn stageplaats en werk er dus sinds enkele maanden. Ik ben heel erg blij met deze plaats! Ik word bij alles betrokken, ik word niet genegeerd! Er wordt gelachen, grappen gemaakt, leuke dingen gedaan. De kindjes zijn fantastisch, net zoals de collega’s. Dat maakt het opstaan veel leuker en gemakkelijker. Vroeger was dit echt een ramp! Al kan het nog wel beter. Nu ga ik met plezier werken. Je zou denken, kinderverzorgster, zo’n zware job! En inderdaad, het is heel erg zwaar, maar je krijgt zoveel voldoening van die kleintjes! Ze geven zoveel liefde! Daardoor kijk je door hun lastige momentjes, hun luidruchtigheid, hun wild zijn,.. Als HSP’er is dit absoluut niet altijd even eenvoudig! Soms is het echt wel te luid voor me, het kan me echt uitputten. Dan is het voor mij gewoon zoeken wat ik eraan kan doen en hoe ik het mezelf makkelijker maak. Ik had toch nooit gedacht dat ik een werk ging vinden waar ik door het “negatieve” kon kijken en het positieve ging overheersen! Dit kon ik vroeger helemaal niet!

Voorlopig gaat het dus wel goed met me. Dat is nog wel anders geweest! Ik wil nu vooral door middel van mijn blog anderen helpen en mijn ervaringen delen. Het zal ook niet altijd even gemakkelijk zijn om persoonlijke dingen te delen, maar ik sta er zeker voor open! Ik wil het taboe rond depressies, angsten, hyperventileren, pesten,… doorbreken! Iedereen heeft natuurlijk moeilijke momenten, maar bij sommigen duurt dit veel langer dan bij anderen, net daarom is het belangrijk om erover te praten. Je niet goed voelen, je down voelen is geen pretje, het is op sommige dagen echt afzien! Geef niet op, alles komt altijd goed!

Dit is een verkorte versie van mijn verhaal. Niet alles is aanwezig in mijn verhaal. In de loop der tijd zal ik meer vertellen en delen.

Ik hoop dat jullie er toch iets aan hebben gehad!

Take it day by day!

Dikke kus!

Severine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s